หากจะกล่าวถึงศิลปินยุคฟื้นฟูศิลปวิทยานอกอิตาลีแล้ว

น้อยคนนักที่จะไม่นึกถึง พี่น้อง Hubert และ Jan van Eyck

ในบรรดางานของพี่น้อง van Eyck งานชิ้นสำคัญ ชิ้นหนึ่ง คือ

ภาพจิตรกรรมบานพับ 16 ภาพเหนือแท่นบูชาโบสถ์เมืองGhent

ภาพจิตรกรรมชุดนี้ส่วนใหญ่เป็นฝีมือHubert

ต่อเมื่อเขาชีวิตไม่แล้ว Jan ผู้น้องรับช่วงจนลุล่วงไป

ภาพชุดนี้แสดงเรื่องราวตามขนบสมัยกลางที่แสดงถึงศรัทธาทางศาสนาตามยุคสมัย

เนื้อหากำหนดดดยผุ้ว่าจ้างและพระที่ปรึกษา

ภาพย่อย ๆ ที่ประกอบกันขึ้นเป็นเรื่องราวในพระคัมภีร์ มีความหมายซับซ้อน

ภาพแผ่นกลางตอนกลางเป็นภาพ“แกะของพระเจ้า“ บนแท่นบูชา

ที่ฝูงชนมาเพื่อรับการไถ่บาป

เบื้องบนเป็นพระผู้ไถ่หรือพระคริสตืนั่งบนบัลังก์ในฐานะราชันย์แห่งราชา

ขนาบด้วยภาพแม่พระนิรมลและภาพนักบุญจอห์น

นักบุญจอห์นนี่ อีกนัยหนึ่ง ก้คือ เจ้าของสัญลักษณ์”แกะของพระเจ้า”

มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับ” แกะของพระเจ้า” ว่า

ระหว่างบูรณะซ่อมแซมภาพจิตรกรรมของเมืองghent ในทศวรรษที่ห้าสิบ

ผู้เชี่ยวชาญเอ็กซเรย์พบว่าภาพแกะ

มีการเขียนเลียนแบบซ้อนทับของดั้งเดิมไว้

แต่ฝีมือด้อยกว่า

ผู้เชี่ยวชาญจึงตัดสินใจลอกสีเขียนใหม่ให้เหมือนต้นแบบดั้งเดิม

แต่การบูรณะค่อยเป็นค่อยไปไม่สะใจวัยรุ่นใจร้อนอย่างชาวเมืองGhent

ดังนั้น จึงมีการทวงคืนทั้ง ๆ ที่ไม่แล้วเสร็จ

ปัจจุบันหากสังเกตดูอย่างพินิจพิเคราะห์จะพบว่า

แกะของพระเจ้า นั้นมีสี่หู

สิ่งใดเล่าสำคัญที่สุดต่อชีวิตมนุษย์

สิ่งที่เป็นสัญญานความเป็นความตาย

สิ่งที่ทั้งอ่อนไหว และเข็มแข็ง

อะไรอีกเล่าถ้าไม่ใช่ หัวใจ

หัวใจเป็นอวัยวะสำคัญของชีวิตมนุษย์

ความรู้ต่าง ๆ ที่ยากแก่การทำเข้าใจ ก็มีการย่นย่อเหลือแต่นสาระ แล้วเรียกเปรียบเป็น หัวใจ มี หัวใจพระสูตร หัวใจนักปราชญ์เป็นอาทิ

ทางตะวันตกก็มีสำนวน learn by heart หรือการท่องจำจนขึ้นใจ

ความเชื่อในศาสนาคริสต์ ก็มีเรื่อง’หัวใจศักดิ์สิทธิ์(sacred heart) และมีนิกายพระหฤทัย -หัวใจพระเยซู หัวใจบริสุทธิ์

ตะวันออกโบราณมักถือใจเป็นใหญ่ในการผลักดันการกระทำ

ทั้ง ๆ ที่สิ่งแท้จริงที่มีผลต่อการกำหนดการกระทำคือ ความรู้สึกนึกคิดหรือ จิต

ภาษาไทยก็มีคำประสมของคำว่าใจอยู่มาก

หลาย ๆ คำแสดงถึงความรู้สึกนึกคิด เช่น ใจแข็ง ใจดำ ใจร้าย ใจทมิฬหินชาติ เป็นต้น

ในภาษาจีนไม่มีคำว่าว่า รัก อย่างแท้จริง

มีเพียงคำใกล้เคียง ที่หมายถึงความปรารถนา อันรวมถึงกิเลสตัณหาแฝงเป็นนัย

กระนั้นความล้ำลึกแยบคายก่อให้ใจกลางคำว่าปรารถนานั้นมีคำว่าใจอยู่

แต่ก็อาจมองได้ว่าจิตมนุษย์ไม่ได้ตรงไปตรงมา อ่านง่าย

ดุจภาพหัวใจวกวนของศิลปิน คีธ แฮิง ผู้ล่วงลับไปแล้ว

ภาพหัวใจที่มีผู้คนวุ่นวายอยู่ในกรอบหัวใจดูวุ่นวาย ซับซ้อนและน่าอึดอัด

ก็เหมือนใจคนเรามีสลับซับซ้อน วกวน เกินกว่าจะเข้าใจในแวบแรกเห็น

หรืออย่างที่ว่า

…จิตมนุษย์ไซร้ยากแท้หยั่งถึง…

มนุษย์มาจากไหน?

มีโลกมาแต่เมื่อใด?

คำถามเหล่านี้มักเป็นที่กังขาของคนมาแต่ไหนแต่ไร

เป็นจุดว่างให้คนหาคำตอบเติมแต็ม

เป็นเรื่องเล่า เรื่องขาน เป็นตำนานต่อ ๆ มาก็มามี

จนวิทยาการพัฒนาก้าวหน้า ความกระจ่าง ค่อย ๆ ไข

แต่กระนั้นก็ยังไม่มีใครรู้แน่ว่าจริง ๆ เป็นเช่นไร

โลกเกิดจากการอุบัติบิกแบงก์

มนุษย์มาจากวานร -วานรและสัตว์ทั้งหลายล้วนมีบรรพบุรุษก่อกำเนิดมาจากสัตว์เซลล์ เดียว

เหล่านี้ใครเคยคิดฝันมาก่อนว่าจะเป็นเช่นนั้น

ช่างเป็นความจริงที่ไม่สะดวกใจ…เป็นวิทยาศาสตร์เกิน(ไป)…

คนธรรมดาใครเล่าอยากรู้…ความจริงที่แห้งแล้ง

ตำนานานปรัมปราของคนเก่าคนแก่ ซึ่งเป็นความฝันหล่อเลี้ยงจิตวิญญานยามโลกอ่อนวัยถูกสังหารโดยไม่แม้จะได้ปริปากค้าน

หากโลกเป็นเช่นวันวารกาลเก่า
เราคงได้ยินเรื่องขับขานเกี่ยวกับโลกนี้

เช่นตำนานตะวันออก อย่างจีนกล่าวว่าโลกแต่เดิมมีสัณฐานดังฟองไข่

ต่อมายักษ์ชื่อผันกู่ใช้ขวานฟันแยกแบ่งท้องฟ้ากับผืนดินออกจากกัน แล้วแทรกตัวยืนตรง

กลางใช้สองมือค้ำท้องฟ้าและยันเหยียบดิน

ดังนั้น ท้องฟ้ากับดินค่อย ๆ แยกห่างจากกัน แลผันกู่ก็ตัวสูงยาวตาม

กาลล่วงผ่านไป ๑ แสน ๘ พันปี

ท้องฟ้ากับผืนดินถ่างห่างกันไกลถึง ๙หมื่นลี้

ผันกู่กลับกลายเป็นวีรบุรุษผู้หัวค้ำฟ้าเท้ายันติดดิน

หากแต่เมื่อผันกู่ตายไป ดวงตาของเขาได้กลายเป็นพระอาทิตย์พระจันทร์

แขนขาแปรเปลี่ยนเป็นเทือกเขา

โลหิตเปลี่ยนเป็นแหล่งน้ำ

เส้นเอ็นกลายเป็นถนนหนทาง

กล้ามเนื้อกลายเกิดเป็นนา

เส้นผมและหนวดกลายเปลี่ยยนเป็นดวงดาวบนท้องฟ้า

ผิวหนังและขนกลายเป็นแมกไม้พฤกษา

ฟันและกระดูกลายเป็นโลหะก้อนหินและอัญมณี

เหงื่อกลายเป็นน้ำฝน

แมลงบนตัวกลับกลายเป็นมนุษย์

บางตำนานว่ายักษ์ผันกู่สร้างโลก โดยสร้างแผ่นฟ้าและแผ่นดิน

แต่ไม่สมบูรณ์ เพราะท้องฟ้าเอียงด้านมุมตะวันออกเฉียงเหนือ

ดวงอาทิตย์ดวงจันทร์และดาวน้อยใหญ่ไม่มีตำแหน่งเป็นระบบระเบียบ

แผ่นดินเอียงไปด้านหนึ่งเพราะผันกู่ไม่ได้ถมมุมด้านตะวันออกเฉียงใต้

เป็นเหตุให้มหาสมุทร ทะเลสาบและแม่น้ำ ไหลไปทางเดียว

ร้อนถึงเทวีหนี่โอต้องแก้ไขข้อบกพรองเหล่านั้น

แล้วนำดินมาปั้นเป็นมนุษย์ผู้ชายผู้หญิงกลายเป็นมวลมนุษย์โลก

หมู่ชาวไทเองก็มีตำนานคล้าย ๆ กันเรื่องปู่สังกะสา-ย่าสังกะสีสร้างโลก เอาดินมาปั้นเป็นคนเป็นสัตว์ต่าง ๆ
หรือพงศาวดารเมืองแถนที่พูดถึงสาเหตุการกำเนิดมนุษย์จากการอธิษฐานเข้าไปอยู่ในน้ำเต้า ของเทพสามีภรรยา ๕ คู่พี่น้องเมื่อหมดบุญ

น้ำเต้านั้นก็ลอยจากสวรรค์ตกลงมาแตกบนโลก

เทพทั้ง ๕ คู่จึงออกจากน้ำเต้าแล้วจึงแยกย้ายกันไปตั้งถิ่นฐานกลายเป็นคนไท เผ่าต่างๆ

ทางฝ่ายตะวันตกนั้นก็ เชื่อว่าโลกเกิดจากการรังสรรค์ของพระผู้เป็นเจ้า

พระเป็นเจ้านั้นมิได้สร้างโลกเสร็จภายในวันเดียว หากแต่ใช้เวลา ๖ วันในการค่อย ๆสร้างโลกขึ้น

วันแรก พระองค์บันดาลแสงสว่างเกิดขึ้นแยกจากความมืด

วันที่สอง แยกท้องฟ้าและมหาสมุทรออกจากกัน

วันที่สามแยกพื้นพสุธาจากมหาสทุร หว่านพืชพรรณพฤษานานาบนผืนแผ่นดินนั้น

วันที่สี่ สร้างพระอาทิตย์ พระจันทร์และดวงดาว

วันที่ห้า สร้างสัตวืทะเลและนก

วันที่หก สร้างสิงสาราสัตว์ทั้งหลาย และท้ายสุดคือมนุษย์อย่างเรา ๆ

วันที่เจ็ด หลังจากเสร็จกิจก็ถึงเวลาพักผ่อน

ความเชื่อนี้ครอบงำฝังตัวในศาสนิกชาวคริสต์อย่างแน่นหนา

ดังเห็นได้จากจิตรกรรมตะวันตก จำนวนมากมีเนื้อหาไม่พ้นเรื่องนี้

ที่โดดเด่นตรึงตาคนชิ้นหนึ่งคือจิตรกรรมเพดานชิ้นเอกของมิเกลันเจโลฝากฝีมือไว้ที่โบสถ์ซิสทีน

เมื่อโลกยังเยาว์ คนเราอาจซื่ออาจเขลาบ้าง

แต่ก็มีความเชื่อเหมือนๆ กัน

ฝันไม่ต่างกัน

ไม่แตกแยกทางความคิด

ความเป็นมิตรมีมาก

แม้เป็นเรื่องคร่ำครึไปแล้ว แต่เมื่อหวนถึงแรกเริ่มของโลกลูกเบี้ยวๆนี้

ความฝันนั้นยังเพลิดได้อยู่

ไม่ต้องถ่อไปไกลถึงห้องสมุดสักแห่งใกล้(ที่หายากโคตร ๆ ในบ้านเมืองเรา)
แค่ป้อนคำลงในsearch engine ของเว็บไหนสักอัน

ไม่ช้าก็จะพบว่ามีข้อมูลที่เราต้องการหรือไม่

ความสะดวกสบายย่อมเป็นที่นิยมอยู่แล้วสำหรับทุกคนที่ท่องเว็บ

เจ้าsearch engine ก็มีอยู่มากมายในปัจจุบัน

ที่มีอายุเก่าแก่เช่น yahoo webcrawler เป็นต้น

แต่พ.ศ.คงต้องยกให้ Google

คงไม่มีใครไม่เคยใช้search engine เจ้านี้

ความสามารถในการค้นคว้าข้อมูลได้เร็วและมากทำให้เป็นที่นิยม

และกลายเป็นSearch Engine “ตัวพ่อ” ในสังเวียนไป

ตามธรรดาผู้ครองตำแหน่งหัวแถวย่อมไม่ประมาทจะต้องตั้งการ์ดรักษาบัลลังก์ตนไว้

Googleคงคิดเช่นนั้นจึงไม่วายที่จะสรรหาลูกล่อลูกชนมาปรนเปรอผู้ใช้ให้ติดใจไหลหลงกับบริการจนอยู่หมัด

จนผู้ใช้งานบนโลกเสมือนมิอาจปันเปลี่ยนใจเป็นอื่น

ล่าสุดข้าพเจ้าเพิ่งค้นพบฟีเจอร์ใหม่ของGoogleเมื่อเช้านี้

ข้าพเจ้าแทบจะตะโกนว่า

OMG มันยอดดดดดดดดดดดดดดดดมั่ก

พระเจ้ากูเกิ้ลของข้า…ท่านคิดได้ไงนี้

แค่ป้อนคำว่าึ7-11

ท่านก็สร้างความอัศจรรย์แก่ข้าน้อยอักโข

ดูๆๆๆ

ดูเธอทำ
7 – 11 = -4

ทำไมถึงทำกับฉันได้

ข้าน้อยไม่รู้มาก่อนเลยว่าท่านเป็นเครื่องคิดเลขได้ด้วย

OMG

(OH MY GOOGLE)

…มันยอดมาก(ยังงั้นเลยรึ?)

ป.ล. สุขสันต์วันเด็กครับ

แน่นอน เลขที่ผูกพันธ์กับข้าพเจ้าคงไม่พ้นเลข”เจ็ด”

เพราะข้าพเกิดวัน”เจ็ด” คือ วันเสาร์  ตามคติของไทยที่นับวันหนึ่งคือวันอาทิตย์ วันสอง วันจันทร์ วันสามวันอังคาร… เรื่อยไป…จนถึง
วันสุดท้ายของสัปดาห์

การนับเลขแบบไทยนั้นยังมีบทบาทสำคัญในตำราเลขศาสตรืที่เกี่ยวกับการทำนายโชคชะตาของไทยอีกด้วย

ทางวิทยาศาสตร์ ทุกคนคงเคยเรียนกันมาว่า มีสี”เจ็ด”สีที่ประกอบกันเป็นสายรุ้ง

คติความเชื่อเรื่องเลข”เจ็ด”นั้นมีมากมาย

ที่เห็นได้ชัดคือในความเชื่อของชาวคริสต์

มีตัวเลขหลายตัวที่แทรกอยู่ในคัมภีร์ไบเบิล

เลข”เจ็ด”เป็นเลขตัวหนึ่งนั้นด้วย

จำนวนแห่งความสมบูรณ์

วันที่”เจ็ด”เป็นวันที่พระเจ้ารังสรรค์สร้างโลกเสร็จ แล้วจึงหยุดพักผ่อน  “เจ็ด”จึงเป็นสัญลักษณ์ของการพักผ่อน

ดังนั้น ธรรมเนียมที่ชาวคริสต์จะหยุดงานในวันที่”เจ็ด”ของสัปดาห์คือ วันอาทิตย์นั่นเอง

ยิ่งกว่านั้นในไบเบิลก็มีการกล่าวถึงจำนวน”เจ็ด”หลายร้อยครั้ง

ที่สนใจคือปฐมบาป”เจ็ด”ประการ อันได้แก่ ตัณหาราคะ ความละโมบโลภ ความตะกละตะกลาม  ความเกียจคร้าน ความเกรี้ยวกราดอาฆาตมาดร้าย ความอิจฉาริษยา และความหยิ่งทะนงยะโส

พิจารณาดูก็เป็นข้อห้ามพื้นทั่วไปในทุกศาสนาให้สาวกพึงสังวรณ์กันอยู่แล้ว

เหล่านี้ล้วนมีอยู่ในคนเราไม่มาก็น้อยแตกต่างกันไป

ในธรรมเนียมจีนบางเหล่าก็ว่าวันที่”เจ็ด”เดือน”เจ็ด”เป็นวันเกิดของพ่อซื้อ(เพราะเป็นผู้ชาย) ให้มาปกปักรักษาบุตรหลานตน ต่างจากจีน
บางเหล่าโดยเฉพาะในราชสำนัก วันดังกล่าวเป็นวันไหว้เทวีแห่งการทอผ้า

เทวีนี้เป็นน้องนุชสุดท้องใน”เจ็ด”ธิดาของเง็กเซียนฮ่องเต้  นางเล็งเห็นด้วยญานถึงความกตัญญูของเด็กเลี้ยงวัวที่มีต่อบิดา เกิดมีใจปฏิพัทธ์รักกันใคร่ มิได้รังเกียจเดียดฉันท์ในความแตกต่างระหว่างชนชั้น จึงจำแลงกายมาเป็นหญิงทอผ้า ได้เสียอยู่กินฉันสามีภรรยากับเด็กเลี้ยงวัวนั้น

ความล่วงรู้ถึงเง็กเซียนฮ่องเต้พระบิดา จึงพิโรธที่บุตรีทำผิดธรรมเนียมสวรรค์ ได้บัญชาเทวามาพรากตัวนางกลับคืนสวรรค์เพื่อลงทัณฑ์

ท้ายสุดโทษทั้งสองมีการบรรเทาโดยให้พบได้ปีละหนึ่งครั้ง

คล้ายๆ กับเรื่องญี่ปุ่นที่เรามักพบในการ์ตูนตาหวานเมื่อพรรณนาถึงความรักของหนุ่มสาว

จะเป็นการบังเอิญหรือไม่ก็ตามในศตวรรษที่๑๙ต่อ๒๐(ศตวรรษที่ผ่านมาได้ ๘ปีมานี้)

การติดต่อค้าขายของโลกตะวันตกกับตะวันออกมีมากขึ้น โดยเฉพาะญี่ปุ่นที่เพิ่งเปิดประเทศอีกครั้งในสมัยนั้น

ได้นำเอารูปแบบศิลปะของตนเผยแผ่พ่วงไปกับการค้าขายกับตะวันตกด้วย

ศิลปะตะวันออก คือ ศิลปะญี่ปุ่น เป็นเหตุบันดาลใจแกศิลปินสมัยนั้นหลายต่อนายคนเป็นต้นว่า วินเซนต์ ฟานก็อก

กุสตาฟท์ คลิมท์เอง ได้รับอิทธิพลนี้ไม่น้อย ดังจะเห็นจากจิตรกรรมของเขาหลายภาพ

ในปี ค.ศ. ๑๙๑๓ คลิมท์ได้เเขียนภาพสาวพรหมจรรย์ “เจ็ด”นางนอนเปลือยกายเกาะก่ายกัน

ท่วงท่าดูราวกับกลุ่มนางฟ้าระบำเริงร่าราวฝันสีสันเจิดจ้าแบบตะวันออก

ชวนให้จิตประหวัดถึง”เจ็ด”นางฟ้าในตำนานตะวันออกที่เสพสุขบนวิมานสวรรค์

พ้องกันโดยบังเอิญหรือไม่เป็นเรื่องที่ผู้รุ้ติดตามต่อ

แต่ที่แน่ ๆ  เหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง คือมีจำนวน “เจ็ด”

ในหลายๆ อารยธรรมสนมีความหมายเชิงสัญลักษณ์เคลือบแฝงอยู่

สนมีความผูกพันธ์กับวิถีชีวิตกับชาวตะวันตกในหลายมิติ

สนหมายถึงสุสานของชาวโรมัน

ปรกติจะปลูกต้นไม้นี้รอบสุสานของผู้มีชื่อเสียง

เชื่อกันว่ายางสนจะช่วยดับกลิ่นของศพ

ทว่าเรื่องนี้ไม่เป็นที่ใส่ใจของช่างไม้

ไม้สนนำไปใช้ทำโลงศพ ใช้ทำเครื่องเรือนดีนัก

หากใช้ทำไม้ข้างกีตาร์ก็จะได้เสียงคมชัดคล้ายกับไม้เมเปิล

ในคัมภีร์ศาสนาคริสต์  เอ่ยถึงสนว่าเป็นต้นไม้ประจำถิ่นเมดิเตอเรเนียนที่งอกจากปากของอดัมผู้สิ้นชีพ

ต้นไม้นี้เป็นหนึ่งในเม็ดพันธุ์พืชที่เซทบุตรชายของอดัมได้รับจากเทวทูตสวรรค์ประจำสวนอีเด็น

ในตำนานน้ำท่วมของชาวแอสเต็คเอง ก็กล่าวถึงเรือที่ทำมาจากต้นสนไซเปรส

ตำราทายนิสัยของตะวันตกเอ่ยถึงต้นสนไซเปรสว่าเป็นตัวแทนคนราศีกุมภ์( 25 มกราคม- 3 กุมภาพันธ์ )

อันเป็นเครื่องหมายของคนใสซื่อ ขี้เหงา แต่มีข้อเสียในเรื่องความรัก อารมณ์ผันผวนและ ขี้เก็ก

จีนถือว่าสนเป็นเครื่องหมายของอายุยืนยาว อีกทั้งเสียงของคำว่าสนไซเปรสในภาษจีนยังออกเสียงเหมือนคำที่มีความหมายว่าหนึ่งพัน  ดังนั้นจึงเห็นการใช้คำว่าสนประกอบคำอื่นแล้วแปลหมายถึง มากหรือทุกสิ่งทุกอย่าง

แม้แต่ภูฏานยังใช้สนไวเปรสเป็นสัญลักษณ์ประจำชาติของตน อันมีความหมายถึงศาสนาเนื่องจากลำต้นที่ตรงและแข็งแรง

ในทางยา สนไซเปรสก็มีสรรพคุณใช้เป็นสารหอมระเหยลดความรู้สึก กลัว โดดเดี่ยว อ้างว้าง โศกเศร้า เสียใจ เครียด  บรรเทาอาการจากระบบทางเดินหายใจ  และ เพิ่มความรู้สึกสุขสงบ ปล่อยวาง

อันที่จริง Cypress เป็นชื่อสนตระกูลหนึ่งหนึ่งในภาษาอังกฤษ

เป็นไม้ยืนต้นเมืองหนาว เขียวชะอุ่มทั้งปี

ลักษณะรูปทรงของสนนี้ ดูหดหู่  โศกเศร้าอยู่ในที

นี่เองก็อาจเป็นแรงขับอันหนึ่งต่อฟานก็อก ขณะจิตตก พักในสถานบำบัดจิต ให้ปลดปล่อยจินตนาการที่ข้ามกำแพงสถานบำบัดออกไปพบภูมิทัศน์แบบเมดิเตอเรเนียนในย่านแซงค์เรมี

สำเร็จเป็นงานสร้างสรรค์ทางศิลปะหลายชิ้นในปีค.ศ.๑๘๘๙

งานสนไซเปรสสองต้น(Two Cypresses ) เสมือนกับเป็นการศึกษารายละเอียดก่อนจะบ่มฟัก ตกตะกอนและพัฒนาไปเป็นงานชิ้นเอกคืนฟ้าพร่างดาว(Starry Night)รูปนั้น

แล้วอย่างนี้ สนจะไม่น่าสนได้อย่างไร?

ต้นไม้แห่งชีวิตคืออะไรหรือ?

แน่นอน

ต้นไม้เป็นสิ่งมีชีวิต ย่อมต้องเป็นสิ่งมีชีวิต

แต่ต้นไม้แห่งชีวิตย่อมมีนัยที่ลึกลับอันพึงรู้

นับแต่โบราณมาในหลากหลายชนชาติแทบทุกชาติก็ว่าได้มีแนวคิดเกี่ยวกับต้นไม้แห่งชีวิต

ต้นไม้นั้นเป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นอมตะ ความอุดมสมบูรณ์ เป็นต้นไม้แห่งความอมตะ

ต้นไม้นั้นเป็นเส้นกั้นเขตแดนระหว่างความเป็นและความตายเป็นต้นว่าอียิปต์ บ้างก็ว่าเป็นยาอายุวัฒนะ

เช่นปรากฏในมหากาพย์กิลกาเมซว่ามีผู้ตามหายาที่ทำให้มีบุตรได้

ต้นไม้แห่งชีวิตปรากฎภาพในรูปลักษณ์ต่างๆ กัน ตามความเชื่อของคนแต่ละถิ่น

สมัยแอสซีเรียนแสดงภาพมีกิ่งก้านแตกย่อยคล้ายไม้กางเขน สมัยกลางก็มีใช้เป็นหินปักหลุมศพ

กุสตาฟท์ คลิมท์ จิตรกรออสเตรีย ผู้ทำงานในแบบอาร์ตนูโวต้นศตวรรษที่แล้ว

เขียนภาพชื่อต้นไม้แห่งชีวิตแสดงเป็นภาพต้นไม้อญู่กึ่งกลางภาพ ซ้ายขวาเป็นภาพชายหญิงต้นไม้กลางภาพมีลำต้นตั้งตระหง่าน

กิ่งก้านเสียดท้องฟ้า และรากแผ่ชำแรกลงสู่พื้นดิน เป็นนัยบ่งบอกความเชื่อมโยงสัมพันธ์กันของสามโลก

หรืออีกนัยคือความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของชายหญิง

ไทยเองก็มีตำนานพุทธศาสนาที่เกี่ยวเนื่องกับต้นไม้แห่งชีวิต

หากแต่ไทยเรานั้นเป็นต้นไม้แห่งความรู้ ต้นไม้แห่งปัญญาอันได้แก่ต้นพระศรีมหาโพธิ์ ซึ่งพระพุทธองค์ประทับตรัสรู้นั่นเอง

จึงไม่แปลกที่จะพบภาพจิตรกรรมไทยโดยเฉพาะทางล้านนาเขียนภาพต้นโพธิ์ประดับผนังเป็นอันมาก

หากมองดูให้ดีความรู้ก็เปรียบดังต้นไม้

เมื่อได้อาหารอุดมสมบูรณ์ก็แตกกิ่งก้านออกดอกผลิใบ อาหารของความรู้ก็น่าจากการอ่าน

การเสาะแสวงหาความรู้เหมือนรากอันชำแรกไปในดินหาความอุดมสมบูรณ์

เมื่อต้นไม้แห่งความรู้งอกงามเจริญเติบโตแล้ว

ความรู้นั้นย่อมยากจะสูญหาย ไม่ตายไปจากความทรงจำ อยู่ยืนยงอมตะ

นี่อาจเป็นนัยของต้นไม้แห่งชีวิตก็ได้

2008-11-24

1. เป็นผู้ชาย
2. ชอบว่ายน้ำ…หลักฐาน…พกห่วงยางไปด้วยกับตัวเสมอ
3. แต่ว่ายนำไม่เป็น
4. เคยเป็นคนอ้วนที่ผอมลง…ชั่วขณะหนึ่ง…แล้วก็กลับมาเป้นเหมือนเดิม
5. เป็นคนดุ…เพราะชอบกินหวาน…ที่ไม่ใช่หวานใจใคร
6. เสียงดังจนคนกลัว”…แต่ไม่ค่อยมีคนเชื่อ
7. เป็นสมาชิกโสดสโมสรแห่งประเทศไทย
8. ชอบพระจันทร์แต่เป็นพระอาทิตย์
9. เคยเป็นสามล้อถูกหวย
10. ฯลฯ …แค่นี้ก่อน